چیزی مثلِ یک گودالِ بزرگ مرا بلعیده است
مثلِ تاریکی‌ محض ... سکوتِ مطلق ... شب ... شب ... شب

چه بیهوده شوقیست برای زیستن.
شب برای روز.
روز برای شب.
کاربرای خواب.
خواب برای کار.
چه بیهوده شوقیست برای رفتن.
واژه هایی می خواهم ،تاریک وعمیق،به ژرفای تنهایی .
ثانیه هایی می خواهم،ثقیل وتلخ،به سنگینی بارزندگی.

دلی که هست ودلداری که نیست.
غمی که هست و غمگساری که نیست.
شوقی که هست ومشتاقی که نیست.
سری که هست وسربه ساری که نیست.
دستی که هست ودستاری که نیست.

باران می بارد،من دریادتوی ندیده.
خورشید می درخشد،من دریادنگاه تو ناشناخته.
نسیم سحری،طراوات می بخشد،من دریادسخاوت توی رخ برنگشوده.
شب،خرامان ونازکشان،حریرسیاه برسپهر می گستراند،من دریادسیاهی طره ی زلف توناشناخته.
شیشه رامه گرفته،قلب من را مهرتو.
تورانقش می کنم،تو،بخشی ازوجودمی.هرچندکه هرگز ندیده امت.
شاید فسانه ایی شاید همان مه.

ای حسین بن علی!
ای شاه شهدا!
روسیاهم.من راببخش که خود را محب تودانستم و
به منش دشمنانت ،جورکردم،حق راناحق کردم.
ای مظلوم دوعالم!
من راببخش که رخت سیاهم نه برای توکه به تاجری خویش برتن کردم
به طمع شفاعتت.
دوستت دارم،به زبان خویش.
هدایتم کن

خدایا!باید به توایمان بیاورم.
باید قلبم باورکند،بی اراده تو،خواست من چون تلاطم بادکنکی درابرهاست.
خدایا!باید به توایمان بیاورم.
باید ذهنم باورکند که،خواست دیگران،بی مشیت تو،چونان نخ رهاشده بادباک درباداست.

باز من مانده ام وتنهایی
یاشاید منم بازمانده ی دل تنگی
وامید به روییدن ویافتن
چونان کلاف سردرگمی ،به امید بافتن

قایقی ساخته ام،من زخیال
همسرایم باد
هم قطار م یار
می رویم،تابه سحر
می دویم،مابی خبر
غصه هایمان دور
ره توشه یمان نور
قایقی ساخته ام،من زخیال
تک وتنها،اینجابرخاک